عینیت‌بخشی مشارکتی

از مقدمه مترجم:

در حالی که عینیت که دغدغه‌ی فیلسوفان علم تجربه‌گراست، ملازم با تفکیک صریح بین گزاره‌های علمی و گزاره‌های واجد ارزش یا به بیان عام‌تر، گزاره‌های ذهنی و فردی است و بنابراین این عینیت نه تنها اجتماعی نیست، بلکه شخصی و فردی هم نیست و ربطی به دانشمند ندارد، بوردیو، عینیت را محصول میدان اجتماعی علم می‌داند و سرشت اجتماعی علم، یعنی جنبه‌های اجتماعی روش علمی، و نه فعالیت‌های منفرد دانشمندان را سرچشمه‌ی عینیت آن می‌داند. پرسش اینجاست که این اجتماعی بودن ریشه‌ی عینیت علمی، نزد بوردیو چه معنایی دارد؟

در مقاله‌ی «عینیت‌بخشی مشارکتی» بوردیو، عینیت‌بخشی مشارکتی را تکنیک و روشی معرفی می‌کند که هدف از آن، در راه رسیدن به عینیت علمی، عینی‌کردن خود محقق است؛ یعنی بازاندیشی بی‌پایانی در جهان اجتماعی این محقق؛ از «ریشه‌های اجتماعی‌اش، جایگاه و خط‌سیرش در فضای اجتماعی، عضویت اجتماعی و دینی‌اش و باورها، جنسیت، سن، ملیت» او گرفته تا مهم‌تر از همه، جایگاهش در میدان علمی.

برای دریافت کتاب بر روی تصویر بالا کلیک کنید